น่าเศร้าที่เขาเป็นครู

ผมก็กำลังเรียนอยู่ ผมก็เห็นหมดแล้วซึ่ง โถ่ๆ

*แก่งแย่งแข่งขันชิงชันผลงาน

มีทุกแวดวงการต่างประชันสู้

มิเว้นแม้กระทั่งวงการของครู

ครูไม่สอนหนูครูทำแต่งาน


งานของครูคืออะไรกันแน่หนอ โถ่ๆ ยับเยินแน่หนอ มันช่างเป็นภาพที่น่าเศร้า

ยามฉันทุกข์

โอหนอหนอหนอ หนอ

ฉันอยู่อยู่เพื่อสุขแท้      เพื่อนเอย
แสวงหาอยู่ดั่งเคย        สุขล้ำ
แม้นหาบ่เห็นสุขเลย     ทุกข์นัก
เสียจริตจิตช้ำ             กู่ร้องฟูมฟาย


เพื่อน....โอเพื่อนเพื่อนทั้งหลายช่วยด้วย     แสนจะทุกข์ระทวยทั้งหมดสิ้น
          เหมือนฉันอยู่กลางกองอาจิณ        อยากให้ผืนแผ่นดินสูบฉังลงไป


ว.วเนจร

สหายพิจารณาดูเถิด

สหายเอ๋ย นับพันนับร้อยปีมานานนมแล้ว มีปราชญ์ ผู้หนึ่ง นามขงจื้อ ท่านผู้นี้ได้
สั่งสอน ให้รู้ถึง ความกตัญญู  และ ก็มีผู้ลุ แล้ว ในโลกอันหลายระดับก็สั่งสอนกันมาเช่นนี้ เช่นกัน
เรา แม้น จะกตัญญู ก็เพียงเท่าใดกัน จงคิดดูเถิด
สมัยโบราณกาล แม้ น้ำให้ดื่มเพียงขันก็ถือเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่เสีย เท่าชีวิตทดแทนแล้ว ท่าน
ท่านจงคิดดูเถิด สหาย
วัฒนธรรม จารีต ประเพณี ศีลธรรม ต่างๆๆนานา..... เหลวไหล สิ้นดี  อย่าเอามันมาเป็นกรอบ เถิด
กรอบ อันใดก็ลองวิเคราะห์ ตามวิจารณญาณเอาเถิด ตามท่านวิเคาระห์เถิด หากท่านไม่แจ่มแจ้ง  ก็ไม่สามารถช่วยอันใดได้ดอกท่าน ท่านแยกแยะดูเถิด

ครูฉันสอนดีดี
แล้วพวกอี..ก็มากวน
ครูฉันเลยต้องด่วน
ด่วนหนีจากไปจากฉัน

สหายจงคิดเถิด
ครูฉันเลิศดีปานไหน
ทุ่มเทสั่งสอนให้
ให้เรานี้เป็นผู้คน

ฉันนี้แสนสลด
เรื่องปรากฏมาเช่นนี้
สุดแสนเลวสิ้นดี
พวกอัปปรีทำ ครู กู

ปลงเถิดท่านครูบอก
พวกนอกคอกอย่าไปสน
ผมเสียความรู้สึกจน
จนว้าวุ่นใน อุรา

ผมขอระบายเถิดท่าน ท่านอย่า คิดเป็นอื่นเลย ผมเครารพท่านนัก
                                                                                    ด้วยความเคารพ  กัมปนาท แสงตันชัย ต.

คำนึงนาง

*เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง
นกบินเฉียงไปทั้งหมู่
ตัวเดียวมาพลัดคู่
เหมือนพี่อยู่ผู้เดียวดาย

ความเหงาใจเข้าแทรกซึมปักลึกลงในอก อย่างหนักหน่องเมื่อปราศจากผู้รู้ใจและเข้าใจในตัวเราโดยสิ้นเชิง

*นางนวลสุดสงวน งดงาม
นางนวลสุดสง่า งามงอน
นางนวลสุดศรี สมดี
นางนวลสุดสำรวม เพลิศแพร้ว

นางงามของข้าโปรดอย่าห่างหาหนีหน้าข้าเลยข้ารัก เจ้าอย่างจริงจังไปเสียแล้วว


*น้องนางในดวงใจ
น้อมอาลัยใฝ่ควรหา
น้องคือดวงดารา
น้องติดตาคาใจพี่

ช่วงหนึ่งช่วงใดของชีวิต ย่อมมีความรักความใคร่ความหลงเข้า มาในชีวิตมากมาย สุดคะนานับ ในส่วนตัวของกระผมนั้นก็ เป็น เช่น ปถุชนทั่วไป ซึ่ง ต้องมีความรักใคร่หลงไหลเข้ามาไม่น้อย เมื่อเกิดความรักใคร่เข้ามาในภวังจิต คราใด ก็ทำให้ จิตใจสมองความคิดปั่นป่นติดตา คาอยู่ในใจ วุ่นวายอยู่อย่างนั้น มันช่าง น่าคับคลั่งใจตายเสียเหลือเกินหนอ ตัวเรา

*นางนวลสุดสงวน
จิตข้าป่วนสั่นนภา
*นางนวลสุดสง่า
งามจนข้าละลายหลอม
*นางนวลสุดสมดี
ดรุณีงามสุขงอม
*นางนวลสุดสำรวม
เสน่ห์ท่วมท้นจิตใจ


เกินจะพรรณาแล้วเอย หากจะพรรณาใดๆๆแล้ว ละก็ คงไม่พ้น ว่า รักนาง รักนางสุดความนึกคิดของข้า

เรียน เพียร

ก็เรียนเพียรเลิศล้ำ วิชา
ก็อ่านการนานา น่ารู้
ใจจดจ่อตำรา หนาอยู่
หนักนักจักคงสู้ สู่ฟ้าที่หวัง

รังสรรค์สร้างโลกสู่
สร้างอยู่คู่ใจนึก
งดงามตามรู้สึก
ล้ำลึกลามขยาย

นำภาพมาโชว์ อิอิ

นี่ เป็น ห้องปฏิบัตฺธรรม ของกระผม พร้อมทั้งเป็นห้องซ้อม ดนตรี หรือ บางครั้ง บางทีผมนั้นก็นอน ห้องนี้ บทกลอน และหลักปรัชญาของผม นั้น ล้วนเกิดมาจากการเก็บตัวอยู่ในห้องนี้ทั้งสิ้น พร้อมรวมทั้ง ความคิด ส่วน บุคคลของผมที่ผม บ่มเพราะมา ล้วน อาศัยสถานแห่งนี้ทั้งสิ้น

ก็ฉันเขลา

บทประพันธ์นี้ความหมายดี พบเจอมาในหนังสือ ผมเลยเอามาดัดแปลง ตกแต่ง

ชื่อบทประพันธ์ ก็ฉันเขลา

ฉันโง่ ฉันเขลา ฉันทึ่ง ฉันจึงมาหาซึ่งความหมาย
ฉันหวังจะเก็บอะไรไปมากมาย แต่สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว


กัมปนาท

แม่สอนตอนปิดเทอม

แม่สอน

ปิดภาคเรียนข้าว่าง งานทำ
ท่านส่งมาเรียนลำ(ลั้ม) เพิ่มรู้
เรียนไปบ่สิชำ(ชั้ม) ภายหน้า(น่า)
แม่ท่านบอกจงสู้ เพื่อฟ้าสดใส

(เขียนสระ อำ แล้วขึ้นไม่โทไม่ได้ต้องขออภัย แต่ข้าเขียนคำอ่านไว้ให้แล้ว)


อันนี้ นั่งๆ อยู่ นึกถึงตอนที่แม่ บอกว่า ปิดเทอมแล้ว ไม่มีการงานทำให้ไปหาเรียนพิเศษไป-
(ตอนช่วงปิดเทอม2 ตอน ม.4 ครับ)

เป้าหมายในวัยเรียนของชีวิต

*เป้าหมายในภายหน้า จบออกมาเป็นคุณหมอ

นายร้อยแสนเท่ห์หล่อ เป็นเจ้าพ่ออำนาจล้น

*เป็นข้าราชการ นั่งทำงานเป็นนายคน

อยู่เหนือประชาชน มากมายผลประโยชน์มี

*นั่งเสพความสุขสันต์ ทุกคืนวันฉันสุขศรี

นั่งกินนอนกินดี สุขชีวีใจฝ่ปอง

ผมรู้ ทุกคนก็ต้องเคยหวัง แอบคาดหวังเช่นนี้ เหมือนกับผม 555+ (ความคิดเด็กๆๆ ครับ)
และหากผู้อ่านมีความหวังมีเป้าหมายในชีวิต ขอให้เหล่าท่าน จง สู้ ต่อไป เพื่ออนาคตอันงดงาม

อหังการของ กัมปนาท

เสียงกู่ดังลั่นฟ้า สะเทือน

ดินแผ่นกระจายเลื่อน เพราะข้า

กัมปนาทฟ้าเกลื่อน นามกู่

ผู้อื่นกะบ่กล้า แหย่เย้ยหยันนา

โคลงสี่สุภาพ เรื่อง อหังการกัมปนาท เป็นความคิด ชั่วแวบ ที่เกิดขึ้น ในสมองพรรณาถึงตัวเอง

บทโครงนี้ ไม่สลักสลวยนัก เพราะเป็นการแต่ออกมา เพียวๆ ตามอารมณ์จตนาการของกระผมเอง