จม

ฉันรู้สึกท้อแท้ เมื่อฉันเห็นฉันรับมันมา
ฉันกลั่นกรองผ่าสมองและความคิดอย่างรวดเร็ว
ทว่า ความรู้สึกที่ได้รับมา สิ่งที่เห็นสิ่งเหล่านั้น  ทั้งมวล
มันทำให้ฉันไร้ที่อยู่ ไม่มีที่สถิต ไม่มีที่ดำรงอีกต่อไป เลย

อุดมการณ์ เพื่องผองชน

สถานหนแห่งนี้     มีพลัง
มีเรื่องราวความหลัง    มากล้น
มีพร้อมธรรมชาติอลัง    การณ์นัก
อดีตนานยากจะพ้น             จักให้ลืมเลือน

ดินแดนแห่งหนสถาน
มีเรื่องราวยาวนานให้รู้
ประวัติศาสตร์ของเหล่านักสู้
คงยังอยู่คู่แห่ง .......... แดนสถาน

หน้าผาหินใหญ่  มีปุ่ม
ลายเมฆฟ้าครามชุม สุดกว้าง
มีประวัติประดับคุม สถานแห่งนี้เอย
ทอดตาไกลเคว้งคว้าง สุดฮู้เสียวหลัง

ปณิธานของกวี

ปณิธานของกวี
๑. ฉันเอาฟ้าห่มให้ หายหนาว
ดึกดื่นกินแสงดาว ต่างข้าว
น้ำค้างพร่างกลางหาว หาดื่ม
ไหลหลั่งกวีไว้เช้า ชั่วฟ้าดินสมัย ๚

๒. พลีใจเป็นป่าช้า อาถรรพณ์
ขวัญลิ่วไปเมืองฝัน ฟากฟ้า
เสาะทิพย์ที่สวรรค์ มาโลก
โลมแผ่นทรายเส้นหญ้า เพื่อหล้าเกษมศานต์ ๚

๓. นิพนธ์กวีไว้เพื่อกู้ วิญญาณ
กลางคลื่นกระแสกาล เชี่ยวกล้า
ชีวีนี่มินาน เปลืองเปล่า
ใจเปล่งแววทิพย์ท้า ตราบฟ้าดินสลาย ๚

๔. จิตกาธารกรุ่นไหม้ โฉมไป ก็ดี
กาพย์ร่ำหอมแรงใจ ไป่แล้ว
จุติที่ภพไหน ภพนั่น
ขวัญท่วมทิพย์รุ้งแก้ว ร่วงน้ำมณีสมัย ๚

๕. ลายสือไหววิเวกให้ หฤหรรษ์
ฝนห่าแก้วจากสวรรค์ ดับร้อน
ใจปลิวลิ่วไปฝัน โลกอื่น
หอมภพนี้สะท้อน ภพหน้ามาหอม ๚

๖. ข้ายอมสละทอดทิ้ง ชีวิต
หวังสิ่งสินนฤมิต ใหม่แพร้ว
วิชากวีจุ่งศักดิ์สิทธฺ์ สูงสุด
ขลังดั่งบุหงาป่าแก้ว ร่วงฟ้ามาหอม ๚

อังคาร กัลยาณพงศ์

คงอยู่คงคู่ฟ้าภูสอยดาว

หงอนนาคชื่นดอกบาน

สูงตระหง่าสนสามใบ

สายลมชโลมไล

พาใจสุขในภวังค์

เอาภาพจาก hi5 มาลงดู

ของขึ้นขี่มอไซต์ไปเที่ยว เมื่อตอน ม.4 เทอม 1

ฮ้าๆๆ สมใจนักหนา

นี่ละ  เหวยย ขี่มอไซต์ไปเที่ยว 555+   มีเงินอยู่ 60 บาท ไปภูกระดึง 55+

สถุนช้า ตำรวจไทย

*หยาบช้าตำรวจไทย

รีดขูดไถปวงประชา

เอากฏเกณฑ์อ้างข้อหา

ไร้จรรยาวิญญูชน


*สถุนตำรวจไทย

พวกจันไรไม่ใช่คน

มันไร้ซึ่งเหตุผล

อ้างข้อกลกฏหมายฆ่า


*ชิบหายวายวอดแน่

ตำรวจแย่เหมือนกับหมา

มันรับใช้ศักดินา

ขูดประชาไพร่ฟ้าไท


*ผองเราจงลุกสู้

กำหมัดชูล้างบัลลัย

ปฏิวัติตำรวจไทย

ให้มันดีกว่านี้เทอญ*********

น่าเศร้าที่เขาเป็นครู

ผมก็กำลังเรียนอยู่ ผมก็เห็นหมดแล้วซึ่ง โถ่ๆ

*แก่งแย่งแข่งขันชิงชันผลงาน

มีทุกแวดวงการต่างประชันสู้

มิเว้นแม้กระทั่งวงการของครู

ครูไม่สอนหนูครูทำแต่งาน


งานของครูคืออะไรกันแน่หนอ โถ่ๆ ยับเยินแน่หนอ มันช่างเป็นภาพที่น่าเศร้า

ยามฉันทุกข์

โอหนอหนอหนอ หนอ

ฉันอยู่อยู่เพื่อสุขแท้      เพื่อนเอย
แสวงหาอยู่ดั่งเคย        สุขล้ำ
แม้นหาบ่เห็นสุขเลย     ทุกข์นัก
เสียจริตจิตช้ำ             กู่ร้องฟูมฟาย


เพื่อน....โอเพื่อนเพื่อนทั้งหลายช่วยด้วย     แสนจะทุกข์ระทวยทั้งหมดสิ้น
          เหมือนฉันอยู่กลางกองอาจิณ        อยากให้ผืนแผ่นดินสูบฉังลงไป


ว.วเนจร

สหายพิจารณาดูเถิด

สหายเอ๋ย นับพันนับร้อยปีมานานนมแล้ว มีปราชญ์ ผู้หนึ่ง นามขงจื้อ ท่านผู้นี้ได้
สั่งสอน ให้รู้ถึง ความกตัญญู  และ ก็มีผู้ลุ แล้ว ในโลกอันหลายระดับก็สั่งสอนกันมาเช่นนี้ เช่นกัน
เรา แม้น จะกตัญญู ก็เพียงเท่าใดกัน จงคิดดูเถิด
สมัยโบราณกาล แม้ น้ำให้ดื่มเพียงขันก็ถือเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่เสีย เท่าชีวิตทดแทนแล้ว ท่าน
ท่านจงคิดดูเถิด สหาย
วัฒนธรรม จารีต ประเพณี ศีลธรรม ต่างๆๆนานา..... เหลวไหล สิ้นดี  อย่าเอามันมาเป็นกรอบ เถิด
กรอบ อันใดก็ลองวิเคราะห์ ตามวิจารณญาณเอาเถิด ตามท่านวิเคาระห์เถิด หากท่านไม่แจ่มแจ้ง  ก็ไม่สามารถช่วยอันใดได้ดอกท่าน ท่านแยกแยะดูเถิด

ครูฉันสอนดีดี
แล้วพวกอี..ก็มากวน
ครูฉันเลยต้องด่วน
ด่วนหนีจากไปจากฉัน

สหายจงคิดเถิด
ครูฉันเลิศดีปานไหน
ทุ่มเทสั่งสอนให้
ให้เรานี้เป็นผู้คน

ฉันนี้แสนสลด
เรื่องปรากฏมาเช่นนี้
สุดแสนเลวสิ้นดี
พวกอัปปรีทำ ครู กู

ปลงเถิดท่านครูบอก
พวกนอกคอกอย่าไปสน
ผมเสียความรู้สึกจน
จนว้าวุ่นใน อุรา

ผมขอระบายเถิดท่าน ท่านอย่า คิดเป็นอื่นเลย ผมเครารพท่านนัก
                                                                                    ด้วยความเคารพ  กัมปนาท แสงตันชัย ต.